Сакав еден ден, да ти кажам дека  Ти, си олицетворение на вистината…. Испишана е без зборови на твојот лик. Ја познаваш… отсликана е во твоите очи полни синило… Кога ги затвораш, пред спиење, таа живее, живее во твоите сништа… Но, … Continue reading →

Те допирам, а нервните завршетоци на прстите ме скокоткаат, во мигот кога сонцето само што не се кренало угоре, како авион на полетување.   Те милувам во мигот кога сонцето изморено си легнува, и станува на другата хемисфера. Значи, те … Continue reading →

Сакаа духот да ми го убијат, на клада да го распнат. Сакаа, крилјата да ми ги скратат како ловџии безмилосни кои што грмат куршуми. Сакаа, утробата да ја попљукам пред нив, месогладни- што со сатари параат. Сакаа, љубовта да изговорам … Continue reading →

Песочен часовник

Виулица во градот на духовите, наполнете ги џебовите со камења за ветерот да не нè оддува! Камења нема а, оние што наликуваат пак  не тежат. Ветерот прави, песочен часовник со сказалки кои вртат од лево кон десно. Незнам колку е … Continue reading →

Небесни пердуви и бран од прстени

Ме прашуваш – зошто, месечината во светлината на денот видлива е? А, не е, ниту пладне.. Сонцето ги топли, а ветерот гали небеснните пердуви, безброј се! Синило горе синило долу, а планината како чувар на скриено богатство отопорена, блеска црвенило. Брановите … Continue reading →

Сеништа

Сеништа, облечени во човечка кожа, сеништа, од луѓе без лик кои демнат на секој агол, Сеништа, во кои се огледуваат суетите на не-случајните минувачи, сеништа од кукавици, кои ја продадоа земјава, која урла од бол, сеништа од болка за невозвратена … Continue reading →

Турист и вонземјанин

Дали туристот е вонземјанин Или вонземјанинот е турист!? Доаѓаш, зачекоруваш На нечија Или во ничија земја, Јадеш, пиеш, спиеш, Водиш љубов, Подработуваш по малку Не премногу, За да не го изгубиш Со маки стекнатиот статус На турист или вонземјанин, Прочитуваш … Continue reading →

Убавино, ти

О, ти, убавино, ледино, планино! Чинев, имаш силина да ја помрднеш својата планина, но. ти остана на ледината, во својата тајновита убавина. О ти, топлино ќе изгориш од мислата своја, за љубов неоткриена. О ти, инспирацијо ќе изгориш в зори, од сни … Continue reading →

Калеидоскоп

на Галена Од галаксија до утроба на земјата, од ѕвезда до цвет, нежно, поместувајќи ја главата, од горе кон долу, од долу кон горе, се отвара еден цел нов свет, свет на чуда свет, на форми и бои кои танцуваат … Continue reading →

Вода да сум!

Да сум вода, низ сите реки да протечам, и со бреговите игра детска да заиграм, и низ стебленцата ластраки да се галам, во камченцата да се сокријам. Да сум вода, езеро да бидам, за врвовите планински својата убавина во мене … Continue reading →