ПРОГОН!

Крвјосано зајдисонце,

утробата со сатар

ни ја распараа

крв,

темноцрвена крв,

како вино

од сопствените лози

на рацете им прокапа,

капка по капка

Кап.

Кап.

Кап,

прокапа цела,

засушена како младеж,

трага запечатена, запишана,

во историјата ќе остане.

Да слушнат новите,

дека од огништитата

не сотреа,

од лозата своја,

од мајчиниот ни јазик,

нас, керќите и синовите

свои не отсекоа.

Таа, лозата се исуши,

Друго и не можеше да биди,

грозје за вино долго време

не раѓаше.

Огреа сонце повторно,

Потоа дожд заплиска,

ја изми крвта,

од крвјосаното зајдисонце,

Повторно сонце,

Почна да гали,

Таа лозата,

таа ластегарката,

Зелени ливчиња роди,

Но, оние што не прогонија,

огништата што ни ги одземаа

и, зборовите што ни ги скастрија

зборови од крв проплукаа

боја на виното

од, таа лозата

што роди.

ДЕ-ЛЕГИТИМИЗАЦИЈА НА ЗЛОТО

Македонија е во бездна. Целосен пад на системот– политички, правен, социјален, економски без постоење на политичка заедница и автентичен граѓански отпор, кој ќе се спротистави критички  на континуираниот терор и шизофренија.  Македонија не е во криза! Реторика која е особено  драга  на интелектуалните аналитички кругови, притоа намалувајќи го значењето на  реалната и потресна состојба во државата, која со децении е заложник на “елитите” . Сега веќе кулминирајќи во целосен пад на систем. Од осамостојувањето досега,  никој и никогаш не презема одговорност за бројните злодела  поврзани со владеењето. За постојаната корупција, непотизам,  лошата приватизација, лошото владеење во континуитет кое ги игнорира во постојаност јавните и општите интереси и е его/етно и националистички фокусирано.

Злото во Македонија не е демонско ниту митско, туку е реално и постоечко зацементирано во подземјето криминално, а олицетворено преку политичките елити. Полтичките елити  кои и покрај злоделата на масовна корупција и преслушување, свесно урнисување на правниот и уставен систем во континуитет се амнестираат и рехабилитираат меѓусебно.  Ниту еден политички актер на висока државна и партиска функција досега нема понесено ниту морална, политичка и криминална одговорност. На оваа практика мора да се стави крај. Изборите беа најлошото сценарио кое ги легитимизираше повторно, оние кои не смееше да се легитимизираат. Покрај ДПМНЕ И ДУИ, овде влегува и Заев и неговата мошне лоша и штетна стратегија за доаѓање на власт. По објавувањето на дел од прислушуваните материјали и придобивајќи дел од граѓанскиот сектр кој никогаш не се ослободи од ниско партиските интереси наметнати и од едните и другите, Заев не само што седна да преговара со сторители на наводни масовни злодела туку и ги легитимизираше.  Преговарајќи за суштински прашања (Договорот од Пржино) кои ја засегааат целата држава и се од јавен интерес, и без притоа вклучвајќи ги граѓаните и претставниците на различните интересни групи. Заев го легитимизираше злото преку барањето за одење на избори, и преку правење коалиција со довчерашните соработници на Груевски.

Во целтата состојба на општа амнестија и рехабилитација, а за цел доаѓање на власт, не може да се поставуваат платформи и агенди од албанскиот блок (кој до вчера му беше соработник и десна рака на Груевки) како легитимни. Ова од прични што мора да се бара одговорност и од ДУИ, а не да се поштеди врз основа на етничка припадност, пртиоа претставувајќи се како легитимна страна со поставување на националистички агенди. Контекстот и временската рамка на ваквите барања не дозволуваат нивно спроведување особено заради нивниот суштински карактер. И, тоа во услови кога вистината и одговорноста (политичка и кривична) околу прислушувањето комплетно изостанува. Избегнување на одговорност неможе да претставува основа за воведување суштински промени во Република Македонија. Промени не се прават под закана и уцена и  во целосно антагонизирано и поларизирано општество. Македонија е повеќеетничка, повеќекултурна и повеќенационална. Во таа смисла повеќејазичност во правец на официјална употреба, е возможно единствено кога ќе се утврди вистината, околу корупцијата и прислушувањето, и кога ќе се достигне одреден степен на помирување. Во такви услови официјална повеќејазичност ќе служи на целта за градење заедничко општество, солидарност и разбирање. Во услови кога претставува изговор за избегнување одговорност и повторно легитимизирање на дел од албанскиот блок, ќе биде опасна алтка во рацете на елитите кои веќе долго време ја држат во заложништво земјата, без притоа справувајќи се со реалните и горливите прашања со кои се соочуваат сите граѓани.

Единствено преку де-легитимизација на злото (кое претставува комбинација на правни и политички мерки) е возможно  да се направи исчекор напред, доколку тоа не се случи Македонија е на пат да потоне како Титаник. Делегитимизација на злото опфаќа пред се:

  1. Соочување со  блиското минато.
  2. Суштинско справување со коорупцијата и прислушувањето без разлика на етничка основа, а не наводно и имагинарно гонење кое е надлежност на СЈО на коешто мандатот му истече. И, кое за жал не успеа никакви суштински чекори во гонењето да преземе, дел заради лошата поставеност, дел заради корумпираното судство.
  3. Формирање на специјални независни комисии и работни тела кои ќе имаат за цел утврдување на фактичката состојба поврзана со прислушувањето (составени од странски експерти).
  4. Целосно департизирање на судството;
  5. Недвосмислено гонење на сторителите на овие дела/или јавно соочување и амнестирање доколку тоа се договори од сите страни, без можност за извршување на политички и јавни функции. Запленување на имот противправно стекнат.
  6. Обзнанување на вистината околу масовното прислушување и корупциските скандали.

Единствено под вакви околности, агенди и платформи, би имале смисла и би претставувале прифатливи и легитимни барања на дел од албанскиот блок,  кој беше довчерашен соучесник во злото, против кое навдно Заев и СДСМ се кренаа, а за жал го легитимизираа од вакви или онакви интереси.

US and EU on immigration Substantive differences

Statelessness and rightlessness is the most challenging question of 21st century and Hannah Arendt was more than right in her analysis which may be found in the Origins of Totalitarianism the chapter on Perplexities of the Rights of Man. She wrote: “Their plight is not they are not equal before law, but that no law exists for them; not that they are oppressed but nobody wants to oppress them.“

How this applies to the current situation and especially to US and EU immigration policies and why there is a substantive difference between both.

Trump is ultrapopulist and that is clear. The latest executive ban on immigration portrayed that. Trump signed and promoted this ban, even though knowing or at least the circle around him being aware that this can undergo judicial review and thus might be halted. In that sense, US is still democracy because has judiciary with integrity who can place under scrutiny the decisions of the President himself. Despite the fact that this ban is discriminatory and arbitrary to its core, the judiciary had a saying on its apparently illegal and illegitimate nature, thus suspending it temporarily while other legal measures are being examined for preventing this ultrapopulist step.

However, on the other side of the Atlantic things aren’t smooth at all. For more than four years now I claim that EU is becoming more and more xenophobic and nationalistic. I find more hypocritical and therefore dangerous of Trump’s ultrapopulism EU’s conduct in relation to the growing number of refugees. Why I say this?

The utmost danger with EU is that it hasn’t introduced such a ban overtly but covertly, while acting under cover and pretext of values and ideals of  unity and etc. The other day I had an argument with the AFP editor for Central America. He was with fiercely claiming that EU is still based on solidarity and values. On the other hand, I was with intense reluctance claiming that EU is xenophobic and nationalistic like never before. And I will point out why.

The most obvious example is the EU-Turkey agreement on resettlement of irregular migrants (no definition what this entails) which was agreed in March 2016 behind closed doors. Basically EU is paying to Turkey to settle the so-called “irregular migrants”. There two very problematic aspects of this agreement. One in terms of legal qualifications, and second the context itself which reinforces its illegality and illegitimacy.

This agreement exists in form of a statement which is very unclear and obscure in terms of legal criteria and timeline of application. Apart of i illegality of such an agreement, taking into consideration the overall context makes it not only illegal but illegitimate as well. Turkey reperesents de facto and de jure autocracy (with indeterminate derogation of minimum human rights guarantees), this was apparent even when the agreement was agreed upon, and nowadays even more clear. Turkey or its government is constantly oppressing and suppressing its own citizens through various measures and actions. This in continuity entails arbitrary curtailment of right to life, illegal detentions, torture, severe restrictions of freedom of speech and movement and many others serious and massive violations of human rights. In that sense, how the “irregular migrants” find safety or safe haven in Turkey when the whole country and majority of its citizens (pro-democratic) is in terror and control is not quite clear. Is it EU outright financing the most apparent autocracy and is EU breaching the absolute principle of “non-refoulment”, is something that European Court of Justice or European Court on Human Rights should answer but they are all silent.

ПРЕКУ “РЕЖИМОТ”

Режим не се бутка на избори.  Посебно не,  во услови кога земјата е целосно суспендирана држава, со газен устав, со ултра корумпирано и прислужничко судство и со непостоечки медиуми кои работат по принцип на нарачки и цензурирања и самоцензурирања. Режим можеби се бутка со масовни политички протести кои имаат силна семантика, неприкосновена акција и степенот на опресија го надминува прагот на секаква рационализација, кој воедно резултира во неконтролиран гнев. Режим не се бутка со шаренијада, фејсбук смешка револуција и позирања, но тоа е тема на друга анализа.

Режим не се бутка на избори, затоа што пред се не постојат минимални демократски услови за такво нешто во моментот. Од тој аспект, одење на избори за цел буткање на Груевски, е најочајното сценарио кое можеше да и се случи на Македонија, затоа што шансите се  и тоа големи, дека ДПМНЕ одново и скоро легитимно ќе се зацементира уште еден мандат и за век и веков. Во таа насока, згрозувачки се фејсбук лобирањата и хајката кон Левица што т.н. активисти борци за човекови права ја прават, а се со цел да ја принудат фејсбук и пошироката заедница да гласа за СДСМ.

Да се потсетиме истите оние СДСМ кои потпишаа капитулација во облик на Договорот од Пржино и преговараа за нешто што нема преговори – односно масовното прислушување. Имено, СЈО е  патката која се користи од страна на СДСМ, за наводната легитимност и успешност на овој Договор. СЈО абер нема да проработи суштински, дел заради лошата поставеност, дел поради немањето услови за тоа, во принцип сведувајќи се единствено на добар ПИАР. Ако сите се “крстат” во СЈО, тогаш немаше да ги видиме истите оние кои треба да седнат во обвинителни клупи на изборни листи. Така што да не се лажеме, најпаметно.

Ако активистите за човекови права навистина сакаат демократија, тогаш треба да повикаат на граѓанска непослушност и бојкот на избори, затоа што пред се нема предусллови за тоа, а не за гласање на помалото зло од двете постоечки. Тоа би била успешна стратегија, во услови кога двете најголеми партии се во принцип соработници иако изледаат навидум антагонизирани, а не одење на избори. Избори кои е многу веројатно дека може да ги зацементираат ДПМНЕ повторно. И, тогаш што правиме? Во такви услови треба да се најде виновник за целосниот пораз. А виновникот би била Левица со измислување на секакви причини зошто не треба да се гласа за оваа опција. Иако се далеку од совршена опција и партија, сепак на луѓето од Левица треба да им се честита за храброста и истрајноста, да излезат на избори кога веќе режимот ѓомити ќе се бутка на избори, и воведат свежина во македонската политичка септичка јама која со децении е заложник на реториките и делата на ДПМНЕ И СДСМ. Посебно треба да им се честита заради фактот што покажаа принципиелност, и не влегоа во предизборна коалиција со СДСМ, која безкрупулозно меѓудругото го изманипулира и уништи малку од малку автентичниот отпор  кој во минатиот период се формираше.

Оттука, истите оние активисти за човекови права, кои треба најповеќе од се да го почитуваат правото на слободен избор, посебно кога станува збор за право на глас, измислија “илјада зошто” не треба да се гласа Левица, притоа не бирајќи ниту средства ниту зборови.   Истите оние активисти и т.н. борци за човекови права кои треба најповеќе да почитуваат и прифатат плурализам на мислења и ставови, иако во Македонија нема предуслови за такво нешто во моментот, тие се оние што треба да ги створат или најмалку поттикнат. Но напротив, тие се однесуваат со истата тоталитарност и кусогледост со кој режимот против кој наводно се борат се карактеризира. Долу Тоталитаризмот!

Turkey – eyes wide shut!

Four years ago I wrote an article in Macedonian published in the Macedonian daily newspaper “Dnevnik” with the same title, but instead Turkey my focus then was on Syria. In that time when rest of the world or Europe was in deep ego-euro-centric sleep, I wrote about the massive violations of human rights in Syria and consequences for the European continent especially for my native Macedonia, referring on the responsibility we all have towards our fellow-man sufferings. Two years later, the broader Europe and my native Macedonia were faced with choices that only confirmed my fears of Europe becoming extremely xenophobic and nationalistic, and especially portray the ineffectiveness of the international community and the system for collective security in enforcing and maintaining peace.

Four years later in Turkey the same scenario is ravaging. The comparison between Syria and Turkey is inevitable because of many similarities and links that these two closely related cases share. Even though initially would seem that Erdogan’s regime (relation to ISIS, being a NATO member) is positioned differently from Assad’s still there is no much difference in terms of how they operate in their autocratic ruler-ship involving violence, oppression and fear. A complete suppression of every “democratic” or “rational” segment’s on various levels: media, judiciary and academia and institution of total “darkness”.

The same Syrian scenario is about to ensue if not already happening in Turkey and the question that is tormenting me is – where is the international community? Where is NATO? Where is EU? And where is the UN? Aren’t they especially EU and UN concerned about “human rights” and the “values” they are protecting? The values that I am not completely certain ever exist or existed in the deeply politicized EU? The situation in Turkey is not an “internal matter” any more, and it cannot be internal matter with the ongoing numerous extrajudicial killings, illegal detentions and illegitimate restrictions and limitations on rights and freedoms. The announcement for the suspension of the European Convention of Human Rights because of the proclamation of “state of emergency” is illegal and illegitimate, and this is the segment that EU should pronounce and denounce as well since few years ago itself as sui-generis entity accessed to the European Convention on Human Rights. States by proclaiming “state of emergency” (including France) cannot automatically suspend whole Convention but should apply the criteria set out by Article 15 and the case law of the European Court for Human Rights, which sets checks and balances for the rights and freedoms not to be discretionary violated in these circumstances. The states might derogate but not completely suspend the Convention. This derogations must be proportional to the situation, and must not in any case affect the right to life (which they are before and after with the arbitrary and extrajudicial killings), the absolute prohibition on torture and no punishments without law i.e. non-retroactivity of laws.

It is obvious that EU is in abyss, but is it at least going to try to reinvent itself even if it’s needed to play the role of an “zombie”, and pronounce on the situation in Turkey and most importantly take up a proactive role? Or is going to remain with “eyes wide shut” to another Syrian scenario enrolling speedily and with no control, sweeping whole Europe up?

 

“How I can paint with words”

 

I’ve been meaning some time now to write you a letter. A long letter…I was making a scheme in my head what to write but probably none of that you will find in this particular letter. Yes! As with letters, the words might or might not have a meaning. Yet, still I will write it, I cannot beat the paradox of the meaningless of words especially while the ocean breeze is moving my senses. So, who cares about paradoxes or of what I have say or not say in this letter. Regardless, I m writing it since words swirl one after another incessantly like an old ship anchor chain and I cannot just stop, doesn’t feel right, because words are heavy yet meaningless.

I have to say I was quite careful not to be pathetic though, since letters might have overtone of a  melodrama, especially if they are love letters. However, still I decided that I will write you a letter, with words which have meaning and no meaning in the same time; a letter devoid of pathetics but with a slight tone of poetics.  Poetics I like cause I can pretend that I did not know I am smuggling bit of madness similar to drunken sweaty pirat out of whom rum is evaporating and spreading out  in the air under the burning sun while he is burping – a sequence that intents to give to this letter a bit realistic undertone.

You, you don’t have an address on which I can send this letter when I’ll finish it. Still, I am writing it knowingly that I have to leave the address – blank. I’m kind of positive that you will receive it somehow. Of course, you have a name but I am wondering whether I should leave you anonymous in order to keep the things under suspense or I should name you as a character of a comedy or melodrama. I don’t like tragedies so I m consciously avoiding name of a tragedy character. Apart you are not tragedy character although I could call you Frida, due to the scene with the bathtub you performed for me the other night. A completely banal scene captured in between aesthetics of your body and the bathtub.

If I were a painter I could paint it and would have been a bright replica of Kalho’s “What Water Gave Me”. You know there is distinctness in your character with that of Frida, since I see light in your appearance. It is in the stillness of your body that this light becomes more apparent. It could it be your infectious smile, while the sparkles in your eyes spread out through the ether capturing every atom possible, or the way you hold your head and move it sometimes completely unnoticed for a human eye while your neck vibrates in the rhythm, or the way you bite the angle of your lower lip while you are thinking, or the sound of the passing air while you are breathing, or maybe the scent of your breadth. Could be your melancholia as well, which softens your face by letting the wandering unsettling spirit to be seen. Or, could it be your eyes full of horizon that unveil other worlds, probing but yet gentle that sometimes speak of an earthy pain and fear.

Could be many other things seen and unseen and probably you’d wonder what I mean by that while you read this letter, if it reaches you somehow though. If it will, this letter will land on the window of your hopes. However, before you’ll get to the hope you will have to understand Who Am I that I am writing you this letter, because I am character as well.  Anonymous, but yet someone who knows you, thus I have a name and birthplace. Perhaps you will try to guess Who Am I, maybe you would like to meet me in person, or track me down even, or let your imagination wonder around. Everything of this is a possible option, but still you have to be aware that sometimes words don’t have meaning and it is in this meaningless that I can paint with words.

 

Македонија  – суспендирана држава!

Дали Македонија се наоѓа во целосна анархија или автократија со последните случувања?  Нејсе, ова претставува теоретско прашање коешто веројатно ќе се изучува во учебници по политичка теорија и уставно право, иако понатамошниот тек на настаните ќе ја искатегоризира теоретски ситуацијата, што во моментот и не е толку битно.

Важно е да се има во предвид, дека Македонија во моментов и веќе подолго време е потполно суспендирана држава во која владее целосно бесправие. Уставот е суспендиран не само со неуставната и нелегитимна одлука на Иванов да амнестира од кривично гонење високи партиски претставници и нивните финансиери, а поврзани со аферата за прислушување во чија надлежност се случаите пред СЈО, туку пред се со контроверзната одлука на Уставниот суд за укинување на одредбата од Законот за помилување и враќање на можноста Претседателот да врши помилувања во однос на изборни измами, кои СЈО пред одредено време ги  отвори против високи партиски функционери.

Уставноста, или поточно неуставноста и со тоа комплетната суспензија на Уставот како највисок правен акт на земјата се крши на релација Претседател на Република и Уставен суд. Конкретните и последните одлуки на двете институции кои се целосно неуставни и бесправни, и се отворена флагрантна повреда на основните темелни вредности на државата (предочено во однос на контроверзната и експресна одлука на Уставен суд “Уставниот суд – лошата маќеа на Уставот”) ги прави целосно нелегитимни државните институции, и оттука произлегува прашањето кој го чува или брани Уставот?

Во македонскиот психолошки трилер пострашно е тоа што Уставен е суспендиран од самиот Уставен суд и со тоа непостоењето на оваа инситуција (чест на судиите кои се спротиставија на оваа одлука), отколку тоа што претседателот претставува една гротескна марионета на партиските стаорци. Во вакви услови, односно неуслови прашањето кое се наметнува е – кој го чува Уставот односно кој бара негово повторно воспоставување? Полицијата или народот на улица? За жал, полицијата ги брани партиски раководства и нелегитимни инситуции, а граѓаните Уставот и враќањето на правната држава. Суверенитетот според Уставот е на граѓаните и оттука во ова бесправие, власта легитимно во нивни раце, а фактички и нелегитимно во рацете на полициската и партиската држава, наоружена до заби.

Еден дел од апсурдноста во која се наоѓа Македонија е и апсењето на недолжните граѓани, кои бараат враќање на уставноста, и бруталноста на полицијата која брани нелегитимни институции олицетворени во партискиот естаблишмент. Акциите на полицијата не само што се  целосно нелегитимни туку се и  бесправни, затоа што не постојат легитимни институции во Македонија во моментов. Така што министерот за полиција да си ги преиспита изјавите дадени пред некој ден дека полицијата постапила во согласност со законски овластувања, затоа што полицијата брани партиски членови а не државни легитимни институции. Кои се тие законски овластувања во услови на целосно суспендиран Устав од страна на највисоките државни институции во земјата?

Од друга стана, за улогата на Заев, ќе се осврнам во некоја наредна прилика (иако веќе пред година и пол забележав дека Заев единствено гради пиар за добивање на избори и ништо повеќе, и дека се друго е само лоша глума за некакво гонење за кривична одговорност, и впрочем дека и едните и другите се во постојан џентлментски договор, на континуирана амнестија и рехабилитација што се покажа од последната одлука на Иванов). Овие актери дефинитивно сносат дел од вината за целосниот колапс на македонскиот уставен систем. Но, во овој момент да оставам отпорот да се искристализира, иако и тоа е доста спорно и не сум баш оптимист, но да видиме!

 

 

 

 

 

Уставниот суд лошата “маќеа” на Уставот!?

Деновиве особено актуелно од целото политичко милје кое се повеќе и повеќе се граничи со комплетна апсурдност до целосно лудило,  беше експресната и контроверзна одлука на Уставниот суд за одлучување по повод иницијативата за уставноста и законитоста на Законот за полмилување на осуденци за сторени кривични дела против изборите.

Дефинитивно покрај очигледната политичка димензија, која предизвика бурни бранувања во јавноста, оваа одлука покренува суштински правни прашања за работата, објективноста и непристрасноста на некои од судиите во Уставниот суд. Оваа одлука едноставно допира директно до суштината на Уставот како највисок правен акт на земјата, иако и во минатото Уставниот суд донел мошне контроверзни и правно неаргументирани одлуки, но претставува  и очигледна повреда на темелните вредности на уставниот поредок на РМ. Зошто? Наместо чувар на Уставот и телемлните вредности кои се содржани во членот 8, Уставниот суд веќе подолго време е оној кој директно ги повредува , и оттука прашањето за неговата легитимност како орган чија основна функција и задача за која што постои, е заштита на уставноста и законитоста и со тоа уставниот поредок на РМ.

Наместо тоа, експресната одлука за отварање на постапка за оценување на уставноста и законитоста на Законот за помилување во делот на кривични дела против изборите, најдиректно се коси со неколку од темелните вредности на Уставот на Република Македонија, и најконкретно со ‘полтичкиот плурализам и слободните непосредни и демократски избори’. Работите се едноставни. Суверенитетот на РМ според Уставот, произлегува од граѓаните кои пак одлучуваат на слободни непосредни и демократски избори, и притоа го пренесуваат тој суверенитет на целолупниот уставен поредок, со што му даваат легитимитет. Оттука било каква одлука на Уставниот суд, околу изборите (дури и да е отварање на постапка) која е спротивна на начелата и темелните вредности како владеење на правото, поделба на власта, заштита на основните граѓански и политички права, слободни и непосредни избори подразбира и флагрантно прекршување на Уставот. Ако Уставниот суд е подготвен да ја разгледува и изразува сомнежи за уставноста на законските измени на Законот за помилување на сторители на кривични дела против изборите, тогаш со еден збор со самото отварање на постапка по иницијативата, отвара можности за сегашни и идни сторувања на кривични дела против изборите (кои треба да се случат наводно на 5 Јуни), кои од друга страна би претставувале сериозни повреди на темелните вредности на уставниот поредок, и е повеќе од јасно дека не смее да има помилувања. Интересно е дека во делот на исклучоците во Законот за помилување покрај кривичните дела против изборите, стои и одредбата дека не можат да бидат помилувани лица осудени од Меѓународен кривичен суд. Ова е поврзано со иницијативите за преиспитување на уставноста околу Законот за амнестија за сторителите на воени злосторства во конфликтот во 2001 и Законот за соработка со Хашкиот трибунал, а кои неколку пати Уставниот суд ги отфрли како неосновани. Доколку Законот за помилување признава дека не може да постои помилување за осудени за воени злосторства и злостроства против човештвото а осудени од Меѓународен кривичен суд,тогаш зошто може да постои помилување за кривични дела против избори, на кои се заснова целолупниот уставен поредок на РМ? Особено ме интересира каква ќе биде аргументацијата на Уставниот суд по повод оваа хиерархија на можности за помилување. Произлегуваат и останати правни прашања од соодносот на Законот за помилување во делот на осудени од Меѓународен кривичен суд,и одбивањето на иницијативите поврзани со Законот за амнестија, но тоа е тема на друга анализа.

Одлуката на Уставен суд за отварање на постапка по инцијативата за уставност на Законот за помилување, повлекува и други прашања од процедурална природа кое се содржани во деловникот за неговата работа. Ваквата одлука е во директен конфликт и во судир на надлежност со Специјалното јавно обвинителство кое е формирано да процесуира кривични дела кои се однесуваат и се поврзани со следењето на комуникациите, и кое  пред две недели покрена кривична постапка против неколумина сторители на кривични дела против изборите. Оттука СЈО треба да ја разгледа можноста за поднесување до  Уставен суд предлог за решавање на судир на надлежност со самиот Уставен суд која е пред се од темпорален но и суштински карактер.

Во сета оваа правна каша според деловниот за работа на Уставен суд, и според самите ингеренции на Народниот правобранител, тој исто така има можност за акција против отоворањето на самата контроверзна постапка за преиспитување на уставноста и законитоста на Законот за помилување и кривичните дела против избори, бидејќи станува збор за граѓанско и политичко право – право на одлучување на непосредни и демократски избори од кое произлегува воедно сувернитетот и легитимитетот,  а со тоа и уставниот поредок на РМ. Молкот значи одобрување така што да видиме како и во кој правец ќе се изјасни Народниот правобранител.

Има можност Уставниот суд да се покае и да ја прекине постапката, но шансите се многу мали, а ваквиот заклучок произлегува од целокупната претходна историја на неговото работење. Сепак прашањето е дали Уставниот суд во оваа контроверзна постапка ќе ја поткопа целосно својата легтимноста или во последен момент ќе се обиде да ја зачува честа, а и со тоа уставниот поредок на Република Македонија, останува да видиме до 3 Март за кога е закажана експресно седницата за разгледување на иницијативата на Законот за помилување на сторители на кривични дела против изборите.

ПРОГОН!

Крвјосано изгрејсонце,

утробата со сатар

ни ја распараа

крв,

темноцрвена крв,

како вино

од сопствените лози

на рацете им прокапа,

капка по капка

Кап.

Кап.

Кап,

истече цела.

Трага запечатена, запшишана,

засушена како младеж,

во историјата ќе остане.

Да слушнат новите,

дека од огништитата

не сотреа,

од лозата своја,

од мајчиниот ни јазик,

нас, керќите и синовите свои,

не отесекоа.

 

Таа, лозата се исуши,

друго и не можеше да биди,

грозје за вино долго време

не раѓаше.

Огреа сонце повторно,

потоа, дожд заплиска,

ја изми крвта од изгрејсонцето,

Сонце почна секојдневно

да гали,

од таа лозата,

таа ластегарката,

зелени ливчиња никнаа,

но, оние што не прогонија,

огништата што ни ги одземаа

и, зборовите што ни ги скастрија

зборови од крв проплукаа

боја на виното

од, таа лозата

што роди.

 

 

ВЛАСТА НА НАРОДОТ!

 

Пред некој ден, владеачката партија изврши само нанесен државен удар во Република Македонија, потопомогнат од опозицијата, со потпишувањето на каптитулацијата пред повеќе од половина година односно – Договорот од Пржино.

Драги мои сонародници,

Политичката ситуација е мошне сериозна, е толку сериозна што единствено може да се опише, истовремено како апсурдна и парадоксална. Предолго време е сериозна, но сега веќе е доведена до кулминирачка, зовривачка точка. Тоа што се случи пред некој ден е резултат на Договорот од Пржино – ќе се оправдува власта! “Тие, единствено го почитуваат договорот.” Договор, кој го легитимираше за жал самата опозиција, затоа што влезе во преговори за нешто што нема проговори – дваесет илјади граѓани преслушувани неовластено. Дваесет илјади граѓани од држава од два милиони луѓе! Нема преговори за такво масовно злодело! Во нормални држвави кадешто зборот “одговорност” има значење, ваквиот скандал подразбира колективна оставка и кривично гонење. Во Македонија за жал овој збор е мисловна именка во политичката септичка јама.

Власта на народот!

Но, опозицијата преговараше, поддржана од некои т.н. самопрогласени авангардни уметници и интелектуалци, кои постојано се вртат по дебати едни те исти, и си продаваат ум сами на себеси. Најстрашно е што т.н. авангардни интелектуалци и уметници олицетворени во самопрогласени граѓански активисти, дефилираа пред кампот на Влада поставен од опозицијата, и не само му што дадоа легимитимитет на завчерашниот државен удар, потпомогнат од опозиција, туку заедно ја потпишаа капитулацијата на Македонија. Во општества што има шанса да ги биде, ваквите авангардни уметници и интелектуалци се предводници на промени, а не безрбетници. Толку од Македонија.

Власта на народот!

Мотивите за ваквите преговори, тие велеа на политичката криза, јас би рекла – комплетен пад на системот, не ни се целосно познати, но се дел од македонската тоталитарна матрица, олицетворена во дејствувањето на најголемите политички партии, кои не делуваат идеoлошки, туку согласно лично интересен локален провинцијализам. Ова автоматски подразбира континуирана амнестија и рехабилитација на која сме сведоци со децении наназад (Македонската тоталитарна матрица, објавен во Март,2015). Во конкрентиот случај, единствено Верушевски е “црна овца” – заради фактот што е бесправно лишен од слобода, и на никому не му е гајле за тоа, па дури и на оној за кој наводно го пикнаа во зандани. Валкани игри, драги мои сонародници. Мене лично ме интересира дали и специјалната обвинителка ќе го преземе овој случај во своја надлежност,бидејќи очигледно спаѓа во нејзиниот делокруг на работа.

Власта на Народот!

Драги мои сонародници, овие квазиполитичири и претставници од сите блокови веќе одамна ја имаат изгубено својата правна, политичка па и ако сакате морална легитимност, заради бејзброј причини,а последната е онаа дека се договораа меѓусебно за масовно злодело за кое нема преговори. Овие претставници драги мои сонародници одамна имаат изгубено легитимитет, заради опустошената економија, целосниот пад на правниот систем воведувајќи комплетна правна несигурност помеѓу граѓаните, заради корумпираното и опустошено судство,угнетени и диригирани медиуми од сите страни и најповеќе заради лажење, крадење и понижување на граѓанините на Македонија и нивно угнетување и осиромашување.

Ова комплетно лудило драги мои сонародници мора да престане!

Власта на Народот!