Gallery

Ќе ја соблечам утробата, за тебе…


Издишка

од воздишки,

крик

од тишина,

празнина

од пукнатини,

тремор

од

студенило.

Каде си?

Не те гледам,

но те слушам,

ги слушам чекорењата

чии што траги

одзвонуваат

на свежата земја,

која мириса

на студена зима.

Утробата

ми е волнено

палто,

не ја распарувај,

ќе ја соблечам

за тебе,

ќе се разголам…

до крв

врела.

Земјата пак,

како вулкан

разјарен

клокоти,

а, ти,

ти си бог на дождот

кој со потта,

што ти се тркала

низ телото облечено

во мојата утроба,

пламенот

го успиваш.

Те пронајдов!

Дремеш во сенката,

на вулканот.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s