“How I can paint with words”


I’ve been meaning some time now to write you a letter. A long letter…I was making a scheme in my head what to write but probably none of that you will find in this particular letter. Yes! As with letters, the words might or might not have a meaning. Yet, still I will write it, I cannot beat the paradox of the meaningless of words especially while the ocean breeze is moving my senses. So, who cares about paradoxes or of what I have say or not say in this letter. Regardless, I m writing it since words swirl one after another incessantly like an old ship anchor chain and I cannot just stop, doesn’t feel right, because words are heavy yet meaningless.

I have to say I was quite careful not to be pathetic though, since letters might have overtone of a  melodrama, especially if they are love letters. However, still I decided that I will write you a letter, with words which have meaning and no meaning in the same time; a letter devoid of pathetics but with a slight tone of poetics.  Poetics I like cause I can pretend that I did not know I am smuggling bit of madness similar to drunken sweaty pirat out of whom rum is evaporating and spreading out  in the air under the burning sun while he is burping – a sequence that intents to give to this letter a bit realistic undertone.

You, you don’t have an address on which I can send this letter when I’ll finish it. Still, I am writing it knowingly that I have to leave the address – blank. I’m kind of positive that you will receive it somehow. Of course, you have a name but I am wondering whether I should leave you anonymous in order to keep the things under suspense or I should name you as a character of a comedy or melodrama. I don’t like tragedies so I m consciously avoiding name of a tragedy character. Apart you are not tragedy character although I could call you Frida, due to the scene with the bathtub you performed for me the other night. A completely banal scene captured in between aesthetics of your body and the bathtub.

If I were a painter I could paint it and would have been a bright replica of Kalho’s “What Water Gave Me”. You know there is distinctness in your character with that of Frida, since I see light in your appearance. It is in the stillness of your body that this light becomes more apparent. It could it be your infectious smile, while the sparkles in your eyes spread out through the ether capturing every atom possible, or the way you hold your head and move it sometimes completely unnoticed for a human eye while your neck vibrates in the rhythm, or the way you bite the angle of your lower lip while you are thinking, or the sound of the passing air while you are breathing, or maybe the scent of your breadth. Could be your melancholia as well, which softens your face by letting the wandering unsettling spirit to be seen. Or, could it be your eyes full of horizon that unveil other worlds, probing but yet gentle that sometimes speak of an earthy pain and fear.

Could be many other things seen and unseen and probably you’d wonder what I mean by that while you read this letter, if it reaches you somehow though. If it will, this letter will land on the window of your hopes. However, before you’ll get to the hope you will have to understand Who Am I that I am writing you this letter, because I am character as well.  Anonymous, but yet someone who knows you, thus I have a name and birthplace. Perhaps you will try to guess Who Am I, maybe you would like to meet me in person, or track me down even, or let your imagination wonder around. Everything of this is a possible option, but still you have to be aware that sometimes words don’t have meaning and it is in this meaningless that I can paint with words.



Македонија  – суспендирана држава!

Дали Македонија се наоѓа во целосна анархија или автократија со последните случувања?  Нејсе, ова претставува теоретско прашање коешто веројатно ќе се изучува во учебници по политичка теорија и уставно право, иако понатамошниот тек на настаните ќе ја искатегоризира теоретски ситуацијата, што во моментот и не е толку битно.

Важно е да се има во предвид, дека Македонија во моментов и веќе подолго време е потполно суспендирана држава во која владее целосно бесправие. Уставот е суспендиран не само со неуставната и нелегитимна одлука на Иванов да амнестира од кривично гонење високи партиски претставници и нивните финансиери, а поврзани со аферата за прислушување во чија надлежност се случаите пред СЈО, туку пред се со контроверзната одлука на Уставниот суд за укинување на одредбата од Законот за помилување и враќање на можноста Претседателот да врши помилувања во однос на изборни измами, кои СЈО пред одредено време ги  отвори против високи партиски функционери.

Уставноста, или поточно неуставноста и со тоа комплетната суспензија на Уставот како највисок правен акт на земјата се крши на релација Претседател на Република и Уставен суд. Конкретните и последните одлуки на двете институции кои се целосно неуставни и бесправни, и се отворена флагрантна повреда на основните темелни вредности на државата (предочено во однос на контроверзната и експресна одлука на Уставен суд “Уставниот суд – лошата маќеа на Уставот”) ги прави целосно нелегитимни државните институции, и оттука произлегува прашањето кој го чува или брани Уставот?

Во македонскиот психолошки трилер пострашно е тоа што Уставен е суспендиран од самиот Уставен суд и со тоа непостоењето на оваа инситуција (чест на судиите кои се спротиставија на оваа одлука), отколку тоа што претседателот претставува една гротескна марионета на партиските стаорци. Во вакви услови, односно неуслови прашањето кое се наметнува е – кој го чува Уставот односно кој бара негово повторно воспоставување? Полицијата или народот на улица? За жал, полицијата ги брани партиски раководства и нелегитимни инситуции, а граѓаните Уставот и враќањето на правната држава. Суверенитетот според Уставот е на граѓаните и оттука во ова бесправие, власта легитимно во нивни раце, а фактички и нелегитимно во рацете на полициската и партиската држава, наоружена до заби.

Еден дел од апсурдноста во која се наоѓа Македонија е и апсењето на недолжните граѓани, кои бараат враќање на уставноста, и бруталноста на полицијата која брани нелегитимни институции олицетворени во партискиот естаблишмент. Акциите на полицијата не само што се  целосно нелегитимни туку се и  бесправни, затоа што не постојат легитимни институции во Македонија во моментов. Така што министерот за полиција да си ги преиспита изјавите дадени пред некој ден дека полицијата постапила во согласност со законски овластувања, затоа што полицијата брани партиски членови а не државни легитимни институции. Кои се тие законски овластувања во услови на целосно суспендиран Устав од страна на највисоките државни институции во земјата?

Од друга стана, за улогата на Заев, ќе се осврнам во некоја наредна прилика (иако веќе пред година и пол забележав дека Заев единствено гради пиар за добивање на избори и ништо повеќе, и дека се друго е само лоша глума за некакво гонење за кривична одговорност, и впрочем дека и едните и другите се во постојан џентлментски договор, на континуирана амнестија и рехабилитација што се покажа од последната одлука на Иванов). Овие актери дефинитивно сносат дел од вината за целосниот колапс на македонскиот уставен систем. Но, во овој момент да оставам отпорот да се искристализира, иако и тоа е доста спорно и не сум баш оптимист, но да видиме!






Уставниот суд лошата “маќеа” на Уставот!?

Деновиве особено актуелно од целото политичко милје кое се повеќе и повеќе се граничи со комплетна апсурдност до целосно лудило,  беше експресната и контроверзна одлука на Уставниот суд за одлучување по повод иницијативата за уставноста и законитоста на Законот за полмилување на осуденци за сторени кривични дела против изборите.

Дефинитивно покрај очигледната политичка димензија, која предизвика бурни бранувања во јавноста, оваа одлука покренува суштински правни прашања за работата, објективноста и непристрасноста на некои од судиите во Уставниот суд. Оваа одлука едноставно допира директно до суштината на Уставот како највисок правен акт на земјата, иако и во минатото Уставниот суд донел мошне контроверзни и правно неаргументирани одлуки, но претставува  и очигледна повреда на темелните вредности на уставниот поредок на РМ. Зошто? Наместо чувар на Уставот и телемлните вредности кои се содржани во членот 8, Уставниот суд веќе подолго време е оној кој директно ги повредува , и оттука прашањето за неговата легитимност како орган чија основна функција и задача за која што постои, е заштита на уставноста и законитоста и со тоа уставниот поредок на РМ.

Наместо тоа, експресната одлука за отварање на постапка за оценување на уставноста и законитоста на Законот за помилување во делот на кривични дела против изборите, најдиректно се коси со неколку од темелните вредности на Уставот на Република Македонија, и најконкретно со ‘полтичкиот плурализам и слободните непосредни и демократски избори’. Работите се едноставни. Суверенитетот на РМ според Уставот, произлегува од граѓаните кои пак одлучуваат на слободни непосредни и демократски избори, и притоа го пренесуваат тој суверенитет на целолупниот уставен поредок, со што му даваат легитимитет. Оттука било каква одлука на Уставниот суд, околу изборите (дури и да е отварање на постапка) која е спротивна на начелата и темелните вредности како владеење на правото, поделба на власта, заштита на основните граѓански и политички права, слободни и непосредни избори подразбира и флагрантно прекршување на Уставот. Ако Уставниот суд е подготвен да ја разгледува и изразува сомнежи за уставноста на законските измени на Законот за помилување на сторители на кривични дела против изборите, тогаш со еден збор со самото отварање на постапка по иницијативата, отвара можности за сегашни и идни сторувања на кривични дела против изборите (кои треба да се случат наводно на 5 Јуни), кои од друга страна би претставувале сериозни повреди на темелните вредности на уставниот поредок, и е повеќе од јасно дека не смее да има помилувања. Интересно е дека во делот на исклучоците во Законот за помилување покрај кривичните дела против изборите, стои и одредбата дека не можат да бидат помилувани лица осудени од Меѓународен кривичен суд. Ова е поврзано со иницијативите за преиспитување на уставноста околу Законот за амнестија за сторителите на воени злосторства во конфликтот во 2001 и Законот за соработка со Хашкиот трибунал, а кои неколку пати Уставниот суд ги отфрли како неосновани. Доколку Законот за помилување признава дека не може да постои помилување за осудени за воени злосторства и злостроства против човештвото а осудени од Меѓународен кривичен суд,тогаш зошто може да постои помилување за кривични дела против избори, на кои се заснова целолупниот уставен поредок на РМ? Особено ме интересира каква ќе биде аргументацијата на Уставниот суд по повод оваа хиерархија на можности за помилување. Произлегуваат и останати правни прашања од соодносот на Законот за помилување во делот на осудени од Меѓународен кривичен суд,и одбивањето на иницијативите поврзани со Законот за амнестија, но тоа е тема на друга анализа.

Одлуката на Уставен суд за отварање на постапка по инцијативата за уставност на Законот за помилување, повлекува и други прашања од процедурална природа кое се содржани во деловникот за неговата работа. Ваквата одлука е во директен конфликт и во судир на надлежност со Специјалното јавно обвинителство кое е формирано да процесуира кривични дела кои се однесуваат и се поврзани со следењето на комуникациите, и кое  пред две недели покрена кривична постапка против неколумина сторители на кривични дела против изборите. Оттука СЈО треба да ја разгледа можноста за поднесување до  Уставен суд предлог за решавање на судир на надлежност со самиот Уставен суд која е пред се од темпорален но и суштински карактер.

Во сета оваа правна каша според деловниот за работа на Уставен суд, и според самите ингеренции на Народниот правобранител, тој исто така има можност за акција против отоворањето на самата контроверзна постапка за преиспитување на уставноста и законитоста на Законот за помилување и кривичните дела против избори, бидејќи станува збор за граѓанско и политичко право – право на одлучување на непосредни и демократски избори од кое произлегува воедно сувернитетот и легитимитетот,  а со тоа и уставниот поредок на РМ. Молкот значи одобрување така што да видиме како и во кој правец ќе се изјасни Народниот правобранител.

Има можност Уставниот суд да се покае и да ја прекине постапката, но шансите се многу мали, а ваквиот заклучок произлегува од целокупната претходна историја на неговото работење. Сепак прашањето е дали Уставниот суд во оваа контроверзна постапка ќе ја поткопа целосно својата легтимноста или во последен момент ќе се обиде да ја зачува честа, а и со тоа уставниот поредок на Република Македонија, останува да видиме до 3 Март за кога е закажана експресно седницата за разгледување на иницијативата на Законот за помилување на сторители на кривични дела против изборите.


Крвјосано изгрејсонце,

утробата со сатар

ни ја распараа


темноцрвена крв,

како вино

од сопствените лози

на рацете им прокапа,

капка по капка




истече цела.

Трага запечатена, запшишана,

засушена како младеж,

во историјата ќе остане.

Да слушнат новите,

дека од огништитата

не сотреа,

од лозата своја,

од мајчиниот ни јазик,

нас, керќите и синовите свои,

не отесекоа.


Таа, лозата се исуши,

друго и не можеше да биди,

грозје за вино долго време

не раѓаше.

Огреа сонце повторно,

потоа, дожд заплиска,

ја изми крвта од изгрејсонцето,

Сонце почна секојдневно

да гали,

од таа лозата,

таа ластегарката,

зелени ливчиња никнаа,

но, оние што не прогонија,

огништата што ни ги одземаа

и, зборовите што ни ги скастрија

зборови од крв проплукаа

боја на виното

од, таа лозата

што роди.





Пред некој ден, владеачката партија изврши само нанесен државен удар во Република Македонија, потопомогнат од опозицијата, со потпишувањето на каптитулацијата пред повеќе од половина година односно – Договорот од Пржино.

Драги мои сонародници,

Политичката ситуација е мошне сериозна, е толку сериозна што единствено може да се опише, истовремено како апсурдна и парадоксална. Предолго време е сериозна, но сега веќе е доведена до кулминирачка, зовривачка точка. Тоа што се случи пред некој ден е резултат на Договорот од Пржино – ќе се оправдува власта! “Тие, единствено го почитуваат договорот.” Договор, кој го легитимираше за жал самата опозиција, затоа што влезе во преговори за нешто што нема проговори – дваесет илјади граѓани преслушувани неовластено. Дваесет илјади граѓани од држава од два милиони луѓе! Нема преговори за такво масовно злодело! Во нормални држвави кадешто зборот “одговорност” има значење, ваквиот скандал подразбира колективна оставка и кривично гонење. Во Македонија за жал овој збор е мисловна именка во политичката септичка јама.

Власта на народот!

Но, опозицијата преговараше, поддржана од некои т.н. самопрогласени авангардни уметници и интелектуалци, кои постојано се вртат по дебати едни те исти, и си продаваат ум сами на себеси. Најстрашно е што т.н. авангардни интелектуалци и уметници олицетворени во самопрогласени граѓански активисти, дефилираа пред кампот на Влада поставен од опозицијата, и не само му што дадоа легимитимитет на завчерашниот државен удар, потпомогнат од опозиција, туку заедно ја потпишаа капитулацијата на Македонија. Во општества што има шанса да ги биде, ваквите авангардни уметници и интелектуалци се предводници на промени, а не безрбетници. Толку од Македонија.

Власта на народот!

Мотивите за ваквите преговори, тие велеа на политичката криза, јас би рекла – комплетен пад на системот, не ни се целосно познати, но се дел од македонската тоталитарна матрица, олицетворена во дејствувањето на најголемите политички партии, кои не делуваат идеoлошки, туку согласно лично интересен локален провинцијализам. Ова автоматски подразбира континуирана амнестија и рехабилитација на која сме сведоци со децении наназад (Македонската тоталитарна матрица, објавен во Март,2015). Во конкрентиот случај, единствено Верушевски е “црна овца” – заради фактот што е бесправно лишен од слобода, и на никому не му е гајле за тоа, па дури и на оној за кој наводно го пикнаа во зандани. Валкани игри, драги мои сонародници. Мене лично ме интересира дали и специјалната обвинителка ќе го преземе овој случај во своја надлежност,бидејќи очигледно спаѓа во нејзиниот делокруг на работа.

Власта на Народот!

Драги мои сонародници, овие квазиполитичири и претставници од сите блокови веќе одамна ја имаат изгубено својата правна, политичка па и ако сакате морална легитимност, заради бејзброј причини,а последната е онаа дека се договораа меѓусебно за масовно злодело за кое нема преговори. Овие претставници драги мои сонародници одамна имаат изгубено легитимитет, заради опустошената економија, целосниот пад на правниот систем воведувајќи комплетна правна несигурност помеѓу граѓаните, заради корумпираното и опустошено судство,угнетени и диригирани медиуми од сите страни и најповеќе заради лажење, крадење и понижување на граѓанините на Македонија и нивно угнетување и осиромашување.

Ова комплетно лудило драги мои сонародници мора да престане!

Власта на Народот!

Quo Vadis Humanity?!  – Terror, Violence and Schizophrenia

Yesterday the world was shocked. The trauma is today and will remain tomorrow, and after tomorrow and for long time after.

Terror and horror on the streets of the eternal “city of light”.


Media reported that more than one hundred forty people were killed cold bloodily, and same as that much injured.

But, wait a minute! Who are these hundred and forty people?

They had dreams, hopes, fears, passions, sorrows, jobs, hobbies, interests and goals?

Or, they are just numbers, statistic of casualties of the times we are living it? And, we definitely live in “dark times”. Protracted, induced and controlled terror, the manner the whole world operates.

Yesterday, one hundred and forty people with dreams and hopes died.

The day before yesterday in Beirut the cradle of civilization destroyed by the decades of civil war and violence, forty people with dreams and hopes died as well, because someone deemed as so. Same in Damascus, on a daily basis.

Today, yesterday, after yesterday, last week, the week before, last month, the month before, last year, the year before, the years before thousands of thousands of people with hopes and dreams died. Thousands of thousands of people with hopes and dreams for years and years in Syria, Iraq, Lebanon, Israel, Palestine, ex-Yugoslavia, Sudan, Rwanda and West Africa died, lost their houses, their jobs, their security and their dignity because someone deemed so.

That someone considers that the people’s hopes and dreams can be sacrificed with easiness, and may decide who lives and who dies.

The question is who is this “someone”? Has a name, last name, a face, is it human like or is a phantom? Is it singular or plural? Is it a state, terrorist, extremist, corporation or media? Who is this phantom with “God” or “Demon” like properties?

This  plurality of “someone”, perhaps cannot be precisely named and pinpointed, but definitely this “someone” has a strategy. The strategy is terror and fear, the strategy is terror and fear to the point of global “schizophrenia” expressed in the “global” matrix of the mainstream media and social media. Schizophrenia that does not allows questioning – “who are these people”, “who is this plurality of someone who decides who lives and who dies”, “why something is reported or not” “how is reported and portrayed” – because we need to constantly keep up with the information, applications, memos, quotes that are continuously being released to make as busy.

And tomorrow, new day, new information, facebook and twitter applications, memos, quotes until our capacity for thinking is completely overtaken by this global matrix of non-thinking, and it is in that setting that the “terror” can grow even stronger and powerful.


Деновиве многу ме измачува едно основно прашање – кој тоа го уби студентското движење? Кој тоа ја усмрти последната капка надеж и светлина? Сметам дека ако не се постави ова прашање, македонскиот “отпор” и активизам ќе остане засекогаш на маргините на амбисот. Уште повеќе, без контемплирање на ова значајно прашање, зборот “одговорност” уште многу долго ќе биде комплетно отсутен ,  од гранскиот и јавен речник. Студентското движење кое во начинот неговото организирање и кревање (не, на начинот кој потоа беше воедно и узурпирано од поединци и мали тесноинтересни групи), ќе остане најавтентичното движење и отпор кој некогаш модерна Македонија го имала. Во перспектива, дури и ако мрднат работите од мртва точка, ќе се изучува во учебниците по граѓанско, и ќе служи како пример за граѓански активизам и отпор.

Во екот на самото студентско движење, мене најпроблематично ми беше, и тоа на неколку пати го истакнав, начинот на кој одделни теснигрупи и поединци демонстрираа сопственост на самото движење. Овде дефинитивно го сместувам професорскиот пленум. Дали беше потребен тој професорски пленум, бледа имитација на студентската автентичност? Професорскиот пленум кој со својата теснограда игра на суети, успеа не само да го разводни, туку и на некој начин да го поткопа, она што беше иницијално и автентично студентско кревање. Да, можеше да го поддржи, ама во никој случај не смееше да дозволи да го менаџира, и уште повеќе да го узурпира преку создавање на паралелни “пленуми”. Иако фотељите на истите тие професори, беа раздрмани со предложените промени, тие беа во зимски сон се додека студентите не се кренаа. И, оддеднаш некаква сопственост демонстрираа, – врв на ароганцијата.

Додека студентите сеуште не беа свесни за ефектот на сопствените дела и акции, и понатамошниот пристап, некои групи и поедници на душегрижници кои сакаа да профитираат, и воедно изградат сопствен имиџ, иако во граѓансиот сектор со децении, се профилираа како некакви нивни ментори и малтене идеолошки “татковци или мајки”. Голема грешка! Но, лично не ги обвинувам студентите, во таа наезда на “крлежи” кои сакаат да се профилираат, за студентското движење беше мошне тешко да ги гледа работите од дистанца. Во цела таа манипулација и лудило, која за жал резултираше во нивна еутаназија,  за нив беше мошне тешко да ги разграничат работите, и притоа испроцесуриаат. Кои беа оние кои беа аветични, од сите ликови коишто испродефилираа, и кои глумеа некаква инволвираност за сопствени цели. Мислам дека од оваа дистанца, се повеќе од јасни работите, но мене сеуште ме измачува прашањето: Кој тоа го уби студентското движење?

-Професорскиот пленум?

-Борците за човекови права и “авангардните” левичари, кои видовме како ретерираат во последните телевизиски појавувања?

-Протестот од 17 Мај?

-или пак, Договорот од Пржино?

Кој тоа го уби студентскиот отпор? Јаз’к да му е.

Спорни елементи од Предлог Законот за Специјален Обвинител резултат на Договорот од Пржино

  1. Начинот на донесување по итна постапка, без притоа консултирање на пошироката експертска јавност за нешто што е повеќе од јавен интерес, односно како што се тврди на незаконско прислушување на повеќе од 20.000 луѓе.
  2. Целта на законот е како што се вели целосно да го уреди гонењето на кривични дела поврзани и кои произлегуваат од содржината неовластено следење на комуникации’.
  • Но дали е тоа навистина така? Во Законот преовладува општ и генерален јазик, оставајќи простор за различни и конфликтни толкувања. Понатаму, ниту еден дел не е прецизно разработен, туку претставува општ закон кој спротивно на тврдењата дека е “lex specialis” целосно изостанува најпроблематичниот и најконтроверзниот дел на прибирање, утвдување и прифаќање на факти и докази во однос на незаконското следење на комуникации, за цел покренување на обвинение. Ако се тврди дека е lex specialis тогаш овој предлог-закон мора да ги содржи сите критериуми, според кои фактите односно доказните материјали ќе бидат селектирани, прифатени или отфрлени, за цел утврдување кривични дела и покренување обвинение. Не може да се смета за “решение” едноставно повикување кон други закони, кои евентуално би се консултирале во однос на толкување или спроведување на дејствија, бидејќи станува збор за посебен закон, и посебен случај/и со кои досега македонското правосудство не било соочено.
  1. Понатаму, дефиницијата со која му се дава надлежност на специјалниот јавен обвинител, за постапување во однос на незаконско следење на комуникации е општа, и едноставно “се дефинира како неовластено следење на сите комуникации извршено во периодот помеѓу 2008 и 2015 година..” Член 2 (1). Ваквата дефиниција може ама буквално се да опфати. Овластувањата за надлежност на специјалниот јавен обвинител се содржани во член 5 кој такстативно ги набројува дејствата и постапките кои СЈО може да ги преземе во своите надлежности. Сиве овие дејства и активности се генерални и процедурални по природа, и повторно не навлегуваат во најклучниот дел, на суштинско ценење и селектирање на докази. Притоа оставајќи огромна дискрециона моќ на СЈО. Оттука произлегува прашањето на интегритет и непристрасност, кој доста се преиспитува во јавност. Исто така ако овој закон претставува специјален закон мора да се уреди работата на судовите. Кој суд ќе има надлежност  по евентуално поднесено обвинение? Како ова ќе се определи? Сево ова не е определено во т.н. специјален закон.
  2. Најпроблематичен член е претпоследниот( член 21)кој се однесува на временскиот лимит кој СЈО го има за покренување обвинение или запирање на истражна постапка, кој се протега до 18 месеци од добивање на материјалите. Ова остава простор за амнестирање и на некој начин застарување на делата, бидејќи е познато дека доказните материјали се обемни, и притоа воопшто овој дел не е уреден. Од друга страна нема гаранции дека доказните и истражните дејствија нема да бидат опструирани, или спречени поради безброј политички причини. Така што овој член е доста проблематичен, и за жал не ветува многу.
  3. Што ќе се случи со Верушевски кој е единствениот уапсен и ставен пред “правда” во однос на случајот Пуч?

We ought to crash the Mirrors!

Is not me, neither you,
It’s nobody
but still somebody
I am able to see my imperfections
through your reflection,
In the mirror
You stand next to.
Our god damn imperfections!
Those imperfections
are tiny pieces of broken glasses,
that submerge
into the mirror,
the whole final piece,
the whole picture
and image
of spectrum of possibilities,
and chances
nothing is predefined
nor coincidence.
We don’t learn,
We sink in ignorance,
unless mirror brakes in parts!
I hear the sounds of the
broken mirror
stumble on the ground
as a dissolved necklace
made of little stones.
The sound vanishes in the horizon…
Yet, the understanding remains…
It is superstitious bullshit
of unfortunate destiny
If mirror crashes.
We ought to crash the mirror!
All mirrors!
Yes, it is our responsibility
to destroy them
to terminate,
and wipe it out
the last particles,
only then we could recreate
our self-image
not your reflection,
even less my conception
of your reflection,
but the true image of oneself,
and this is what I can call true love,
opening our vulnerability
to the “other”,
that painful burning
feeling as true self of the possibilities…

Писмо на исповед за Македонија,

Заминав повеќепати, се вратив, и повторно заминав.

Заминувањето е смрт, физичка но и политичка. Умирање целосно на “политичкото битие”, и постоење само на “гол човек” , без права, без земја, без огниште, без множина, каде ќе можеш да ги искажеш своите ставови и мислења, кои притоа треба да бидат слушнати од заедницата (Арент).

Парадоксално , но смртта на “политичкото битие” се случи уште и пред да заминам, заминав за да не го изгубам физичкото постоење она на – гол човек. Но, ако заминувањето од “заедницата” носи политичка смрт тогаш, се прашувам како моето политичко битие се упокои во Македонија предвреме, пред воопшто и да заминам?

Едноставно. Во Македонија не постои “политичка заедница”. Политичка заедница е местото каде човек оној голиот, oд апстрактен  постанува  политички, може да ги соопшти своите ставови и мислења, и тие ставови и мислења да бидат слушнати од останатите, да преземе акција, но најповеќе можност да добринесе и направи промени. Овие промени не претставуваат некави спектакуларни дела кои ќе бидат врежани во некакви историски анали, или пак дела на херојство или лидерство или исклучителна мудрост, па ни интелект. Едноставна промена, која некогаш е и невидлива, преку секојдневна интер(акција) човечко-политичка интеракција – односно да соопштиш и да бидеш слушнат/а. Оттука да бидеме искрени “фејбук” не е политичка заедница, ниту пак некаква си виртуелна политичка заедница….фејсбук е оној прототип на изфрустрирана “очајна домаќинка”, без притоа оваа метафора да има некаква врска со жените кои се домаќинки и кои тоа го работат.За нив секоја чест.

Заминувањето од заедницата со која се идентификуваме преку бројни карактеристики вклучително и јазикот, претставува “смрт” поради губењето на заедништвото, и воедно неможноста да соопштиш и бидеш слушнат. Единствено нешто кое не врзува e заедницата или политичката заедница ако сакате. Ова политичко заедништво се изразува или пак добива форма покрај раѓањето, преку јазикот и преку имањето огниште, физичко огниште. Со заминувањето, сиве овие карактеристики умираат, оттука и губењето на политичката заедница и сите права која таа припадност кон заедницата треба да ги носи.

До скоро сметав дека природните убавини на Македонија кои татко ми ми ги врежал уште од детството, или пак уметничкото наследство на моите претци се причината која на овој или оној начин чувствувам некаква припадност или заедништво. Но тоа е заблудата над заблудите, затоа што во болката од заминување и отцепување, голиот или апстрактен човек има потреба да се држи и за сламка, дури и буквално тоа да нема никакво значение за неговото/нејзиното постоење на и во зедницата.

Тука каде што сум во моментот, природните убавини се спектакуларни, не можат да се опишат ниту со збор ниту со слика, но сепак сево ова е само дел на “голиот човек” кој не постои никаде. Политичкото битие, нема интеракција со природата, има интеракција со заедницата. Но и покрај се, да би можела да бирам денес повторно, сепак би избрала да бидам само гол човек, затоа што Македонија не нуди ништо повеќе од тоа. Гол опстанок и постоење.

И, покрај тоа треба да се запрашаме што ни се случува? Ова не е само прашање и одговор на политички партии, неумесни или пак манипулаторски власти (локал провинцијалистички политики со примеси на криминал), туку на постоење или непостоење на политичка заедница во онаа најчовечка смисла која го опфаќа и голиот човек, но и неговото политичко битие.

Заминувањето не е лесно, но за мене беше единствен излез од агонијата во која се наоѓа земјата со децении. По одредена дистанца, колку може човек да се интегрира во туѓина би сакала да се навратам на Македонија која ќе биде способна да изгради политичка заедница, во најширока смисла на заборот, каде мислењето и ставот ќе бидат слушнати каде гласот на граѓанинот ќе биде есапен, ќе биде слушнат и спроведен. Додека постои оваа и оваква Македонија во “шизофрена” борба за ниско партиски или за лични интереси, ќе кажам единствено – адиос Македонија! Ова претставува целосно емотивно, психолошко и политичко отцепување, и покрај тоа што скоро 3 години сум во туѓина, туѓина која ми е станува и дом и огниште, иако сум гол човек!

*** За сите оние што “дробат” дека сум си заминала, за сите оние што ми измислуваа разни имиња и етикети од пуста завист,..за сите оние кои си премолчувале а знаеле.За сите оние што ме поддржуваа и најпосле за мене самaта едно “отварање кон вистината”…а, од вистината секогаш олеснува, колку и да е мачна.***